స్కందుడు చరితం - పునరావలోకనం

ప్రతీ పురాణ కథకు మూడు స్థాయిల అర్థం ఉంటుంది :

1. స్థూలార్థం – జరిగిన కథ.

2. ధార్మికార్థం - మనం ఎలా జీవించాలో చెప్పే నీతి.

3. పరమార్థం (ఆధ్యాత్మికం) - మన అంతరంగంలో జరిగే సాధనా ప్రయాణం.

గత టపాలో కొంత వివరణ తెలుసుకున్నాం. తారకాసురుడు ఘోర తపస్సు చేసి బ్రహ్మదేవుడు నుండి వరం పొందడం, శివునికి పుట్టే కుమారుడు తప్ప మరెవ్వరూ నన్ను చంపలేరు" అని వరం కోరడం (ఆ సమయంలో సతీదేవి దేహత్యాగం చేసిన తరువాత శివుడు ఘోర యోగనిష్ఠలో ఉండేవాడు. ఆయనకు వివాహం, సంతానం కలిగే అవకాశం లేదని భావించి తారకాసురుడు ఆ వరం కోరాడు) వరగర్వంతో తారకాసురుడు మూడులోకాలనూ పీడించడం ..... తెలుసుకున్నాం.

⭐ రెండవ టపా "స్కందుడు చరితం" విశేషాలతో మీ ముందుకు ...

లోకరక్షణ కోసం సతీదేవి పార్వతీదేవిగా జన్మించడం, శివుణ్ణి భర్తగా పొందాలని సంకల్పించి, ఘోర తపస్సు చేయడం, మన్మథ దహనం, శివపార్వతుల కళ్యాణం, సనత్కుమారుడు గత జన్మలో వేదాలను రాక్షసులు దొంగిలించారనే కోపంతో చదవడం వల్ల, ఆ వాసనాబలమే ఆయనను మళ్లీ జన్మ ఎత్తేలా చేయడం, అలాగే శివ ప్రణాళిక వలన ఇంద్రాది దేవతలు మాయలో పడడం...ఇత్యాది విషయాలు తెలుసుకున్నాం.

✍️ ఈ టపా లింక్ : స్కందుడు చరితం

ఈ కథనాలు ద్వారా నేటి తరంవారు గ్రహించవల్సిన అంశాలు -

👍 లక్ష్యసాధనలో పట్టుదల (పార్వతీదేవి తపస్సు)

శివుడిని భర్తగా పొందాలనే లక్ష్యం కోసం పార్వతీదేవి ఎన్నో కష్టాలను ఓర్చి తీవ్రమైన తపస్సు చేసింది. 

💫 నేటితరానికి అన్వయం :

నేటి యువత తమ కెరీర్ లేదా జీవిత ఆశయాలను సాధించే క్రమంలో చిన్న చిన్న ఒడిదొడుకులకే నిరాశ చెందుతుంటారు. పార్వతీదేవి తపస్సులాగే, ఎంచుకున్న లక్ష్యం పట్ల స్థిరమైన సంకల్పం, ఎంతటి కష్టాన్నైనా తట్టుకునే పట్టుదల ఉంటేనే అనుకున్నది సాధించగలరని ఇది తెలియజేస్తుంది.

✨ ఆత్మగౌరవం & దృఢత్వం: (శివనిందను నిరసించడం)

బ్రహ్మచారి వేషంలో వచ్చిన శివుడు తనను తాను తక్కువ చేసుకుని, వివాహం చేసుకోమని కోరినప్పుడు, పార్వతీదేవి ప్రలోభాలకు లొంగలేదు. శివనింద చేస్తున్నాడని తెలిసి ఆ వ్యక్తిని దూరం పెట్టడానికే నిశ్చయించుకుంది. 

💫 నేటితరానికి అన్వయం:

ఆధునిక సమాజంలో యువత సులభమైన మార్గాల వైపు, ప్రలోభాల వైపు ఆకర్షితులవుతున్నారు. తమ విలువలకు, ఆత్మగౌరవానికి భంగం కలిగించే విషయాలు ఎదురైనప్పుడు, పార్వతీదేవిలాగే దృఢంగా "నో" (No) చెప్పగలగడం, తమ లక్ష్య సాధనపైనే దృష్టి ఉంచడం అలవర్చుకోవాలి.

 

⚡ ఆలోచనల ప్రభావం - లా ఆఫ్ అట్రాక్షన్  (సనత్కుమారుని కల)

సనత్కుమారుడు గత జన్మలో వేదాలను దొంగిలించిన రాక్షసులపై పెంచుకున్న కోపం, భావోద్వేగాల వల్లే ఆయనకు రాక్షస సంహారం చేస్తున్నట్లు కల వచ్చింది. ఆ ఆలోచనా బలమే ఆయనను తదుపరి జన్మలో దేవసేనాధిపతిగా పుట్టేలా చేసింది. 

💫 నేటితరానికి అన్వయం:

🧠 ఎమోషనల్ ఇంటెలిజెన్స్ : 

ఎంతటి జ్ఞానులకైనా కోపం లేదా భావోద్వేగం కలిగితే అది వారిని వెనక్కి నెడుతుంది. కాబట్టి భావోద్వేగాల నియంత్రణ చాలా అవసరం. మనం నిరంతరం ఎలాంటి ఆలోచనలు చేస్తామో, మన జీవితం కూడా అలాగే రూపుదిద్దుకుంటుంది (లా ఆఫ్ అట్రాక్షన్). ప్రతికూల ఆలోచనలు, కోపం, ద్వేషం మన ఉపచేతన మనస్సులో (Subconscious mind) భవిష్యత్తును ప్రభావితం చేస్తాయి. కాబట్టి ఎల్లప్పుడూ సానుకూల, ప్రయోజనకరమైన ఆలోచనలనే కలిగి ఉండాలి.

♦️ భావోద్వేగ నియంత్రణ

శివుడు తపస్సులో ఉన్నప్పుడు మన్మథుడు బాణం వేసి చలనం కలిగించాలని చూశాడు. శివుడు క్షణకాలం వికార భావానికి లోనైనా, వెంటనే తన అంతర్గత శక్తులతో (మూడవ కన్ను) ఆ కామాన్ని/ఆకర్షణను భస్మం చేసేశాడు. 

💫 నేటితరానికి అన్వయం:

నేటి డిజిటల్ యుగంలో యువత చుట్టూ ఎన్నో ఆకర్షణలు, పరధ్యానాలు (Distractions) ఉన్నాయి. క్షణికమైన ఆకర్షణలకు లోనై జీవితాలను పాడుచేసుకోకుండా, శివుని వలె బుద్ధి బలం, విచక్షణా జ్ఞానంతో (జ్ఞాన నేత్రంతో) ఆ ఆకర్షణలను తుంచివేసి, మనస్సును అదుపులో ఉంచుకోవాలి.

🎯 వ్యూహాత్మక ప్రణాళిక - నాయకత్వం (శివ మాయ)

శివుడు ఒకేసారి మూడు భిన్నమైన సమస్యలను లేదా ఇచ్చిన మాటలను (దేవతల రక్షణ, సనత్కుమారుని వాసనాబలం పోగొట్టడం, పార్వతి గర్భవాసం లేకుండా చేయడం) పరిష్కరించడానికి "శివమాయ" అనే ఒక చక్కని వ్యూహాన్ని (Strategic Planning) అమలు చేశాడు.

💫 నేటితరానికి అన్వయం:

ఆధునిక కార్పొరేట్ రంగంలో లేదా వ్యాపారాల్లో నాయకత్వ లక్షణాలు (Leadership Skills) చాలా ముఖ్యం. ఒక సమస్యను పరిష్కరించేటప్పుడు కేవలం స్వల్పకాలిక ప్రయోజనాలు చూడకుండా, అందరికీ న్యాయం జరిగేలా, దీర్ఘకాలిక వ్యూహాలతో (Multi-tasking & Strategic execution) ఎలా ముందుకు వెళ్ళాలో ఈ ఘటన వివరిస్తుంది.

👉 పరిస్థితుల వెనుక ఉన్న మర్మం:

మన జీవితంలో కొన్నిసార్లు మనం ఊహించని పరిస్థితులు తారసిల్లినా,  మనకు వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్నట్లు అనిపించినా, ఎందుకిలా జరుగుతుందని అనిపించిన, ఏదీ మన చేతుల్లో లేదనిపించినా... ప్రతి ఘర్షణ వెనుక, ఘటన వెనుక, మన స్వభావాలో, గతజన్మ సంకల్పాలో, విధి వ్రాతో, దైవ ప్రణాళికో లేదా ఏదో ఒక మంచి దాగి ఉంటుంది. 

🔱 సాధకుని అంతర్ముఖ ప్రయాణం: పురాణ పాత్రల వెనుక ఉన్న అసలు తాత్త్విక రహస్యం -

మన్మథ దహనం కథకు పరమార్థం తెలుసుకుందాం.

మన్మథుడు

మన్మథుడు కేవలం ఒక దేవత కాదు.

"మనస్సును మథించేవాడు"  మనః + మథ = మన్మథుడు. అంటే, కోరిక, ఆకర్షణ, సంకల్పం, ఇంద్రియాసక్తి. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే - మనస్సును కదిలించే ప్రతి వాసనా మన్మథుడే. మనస్సులో నిరంతరం పుట్టే కోరికలు, పాత అలవాట్ల తాలూకు ముద్రలనే (Impressions) వాసనలు అంటారు. ఇవే సాధకుడిని బాహ్య ప్రపంచం వైపు లాగుతాయి.

🏹 పుష్పబాణాలు -

మన్మథుని బాణాలు కఠినమైనవికావు, అవి పుష్పబాణాలు. మనల్ని బంధించేవి చిన్న కోరిక, చిన్న ప్రశంస, చిన్న పేరు, చిన్న గర్వం...ఇవే మనస్సును బంధిస్తాయి.

👁️ శివుడు మూడవనేత్రంతో దహించడం -

మూడవ నేత్రం అంటే జ్ఞానదృష్టి. జ్ఞానం ఉదయించినప్పుడు కామం భస్మమవుతుంది. మన్మథుడిని శివుడు ఖడ్గంతో చంపలేదు. జ్ఞానాగ్నితో దహించాడు.

👉 మన్మథుడు ఎందుకు మళ్ళీ పుట్టాడు?

ఇక్కడే శివతత్వం తెలుస్తుంది. మన్మథుడు పూర్తిగా నశించలేదు. అనంగుడు అయ్యాడు. "అనంగ"అంటే శరీరం లేనివాడు. 

దీని అర్థం ఏమిటి?

కోరిక శరీరంలో ఉండదు. మనస్సులో ఉంటుంది. అది కనిపించదు. కానీ పనిచేస్తూనే ఉంటుంది. సాధకునికి ఇది గొప్ప హెచ్చరిక.

⚜️ సాధకునికి అన్వయం -

సాధన ప్రారంభమైనప్పుడు మొదట పెద్ద కోరికలు తగ్గిపోతాయి. తర్వాత సూక్ష్మ కోరికలు వస్తాయి. "నన్ను గొప్ప సాధకుడని అనుకోవాలి", "నాకు సిద్ధులు రావాలి", "నాకు దర్శనం కావాలి"... అనంగుడు అంటే ఇవే. కనిపించడు కానీ, మనలో ఉన్నాడు.

• మన్మథుడు = కామం(కోరికలు, వాసనలు)
• మన్మథ దహనం = జ్ఞానాగ్నిలో కామ-క్రోధాది వాసనల శుద్ధి.

ధూమేనావ్రియతే వహ్నిః యథాదర్శో మలేన చ ....  అని గీతాచార్యుడు చెప్పినట్లు... పొగ అగ్నిని కప్పినట్లు, దుమ్ము అద్దాన్ని కప్పినట్లు, గర్భం మావితో కప్పబడినట్లు, కామం (కోరిక) జ్ఞానాన్ని కప్పివేస్తుంది. 

🪷 శివుడు పార్వతిని వరించడం -

పార్వతి కోరిక వల్ల శివుణ్ణి పొందలేదు. తపస్సు వల్ల పొందింది. ఇది సాధకులకు గొప్ప బోధ.

దైవాన్ని కోరికతో పొందలేం. సమర్పణతో పొందాలి. 

🪷 శివపార్వతుల కళ్యాణం:

ఇది పురాణంలో ఒక వివాహం.

కానీ యోగంలో....

చైతన్యం మరియు జీవశక్తి కలయిక.

శివుడు (పురుషుడు): నిశ్చలమైన, నిర్గుణ, నిరాకార "శుద్ధ చైతన్యానికి" (Pure Consciousness) ప్రతీక. సాక్షీభూతుడు(Silent Observer).

పార్వతి (ప్రకృతి): చైతన్యశక్తి, నిరంతరం మారే "జీవశక్తికి" (Dynamic Energy) రూపం. సృష్టిలో కనిపించే రూపాలు, కదలికలు అన్నీ శక్తి స్వరూపాలే.

• శివుడు = నిర్గుణ చైతన్యం
• పార్వతి = చైతన్యశక్తి (కుండలినీ)

 శివ - శక్తి కలయిక = చైతన్య ఐక్యత

"శివ - శక్తికలయిక: మనలో కుండలినీశక్తిని జాగృతి అయి సహస్రారంలో కలిసే చైతన్యఐక్యత" 

సాధకుని అంతర్ముఖ ప్రయాణంలో అత్యంత కీలకమైన ఘట్టం శివ-శక్తి కలయిక. జగద్గురు ఆదిశంకరాచార్యులవారు చెప్పినట్లు శివుడు (చైతన్యం) మరియు శక్తి (శక్తి స్వరూపం) వేర్వేరు కావు.

యోగ శాస్త్రం ప్రకారం, ప్రతి మానవ శరీరంలోనూ ఈ కుండలినీ శక్తి (పార్వతి) వెన్నెముక దిగువన ఉన్న 'మూలాధార చక్రం'లో సుషుప్త చేతనలో (నిద్రపోతున్నట్టుగా) ఉంటుంది. శుద్ధచైతన్యం(పరమశివుడు) శిరస్సు భాగంలోని 'సహస్రార చక్రం'లో నిశ్చల స్థితిలో ఉంటాడు.

ఒక సాధకుడు ధ్యానం, భక్తి, ప్రాణాయామాల ద్వారా మూలాధారంలో ఉన్న శక్తిని (కుండలిని) మేల్కొలిపి, సహస్రారంలో ఉన్న శివుని వైపు నడిపిస్తాడు. ఆ శక్తి సహస్రారాన్ని చేరుకుని శివునితో లయమైనప్పుడు, సాధకుడిలో ద్వంద్వ భావాలు (నేను, నువ్వు అనే భేదాలు) నశించి "చైతన్య ఐక్యత" (సమాధి స్థితి లేదా మోక్షం) కలుగుతుంది.

శివుడు నిశ్చలత్వం అయితే, శక్తి చలనం. శివుడు జ్ఞానం అయితే, శక్తి ఆ జ్ఞానాన్ని ఆచరణలో పెట్టే బలం. ఈ రెండింటి ఐక్యతే సృష్టికి మూలం, సాధకుడికి ముక్తి మార్గం. 

అర్ధనారీశ్వర తత్త్వం శివ - శక్తి కలయికకు అత్యంత ప్రసిద్ధ రూపం అర్ధనారీశ్వర రూపం.

సాధకుడు నిష్కల్మషమైన భక్తితో (పార్వతి తపస్సు) సాధన చేసినప్పుడు, అతనిలోని పవిత్రమైన బుద్ధి (సనత్కుమారుడు) మేల్కొంటుంది. మూడవ నేత్రం ద్వారా జ్ఞానాగ్ని రగిలి, మనస్సును కదిలించే కోరికలు (మన్మథ దహనం) భస్మమవుతాయి. ఆ స్థితిలో, శరీరంలోని జీవశక్తి పరమాత్మ చైతన్యంతో లయమవుతుంది. ఈ పరమానంద స్థితినే "శివ-శక్తి కలయిక" లేదా "చైతన్య ఐక్యత" అంటారు.

సనత్కుమారుడు 

నిత్యజ్ఞాని. అయినా ఒక కథలో రాక్షసులు వేదాలను దొంగిలించారనే కోపంతో వేదాలు అభ్యసిస్తాడు. ఈ కోపం బయటకు ధర్మకోపంలా కనిపించినా, లోపల కోపం కోపమే.అదే వాసనగా మిగిలింది.

🔅 వాసన ఎంత శక్తివంతం?

ఇదే కథలోని గొప్ప బోధ.

యోగవాసిష్ఠం  పదే పదే చెప్పేదిదే - వాసనలే జన్మకు కారణం.

మంచి వాసన ఆనందాన్నిస్తుంది. చెడు వాసన దుఃఖానికి తీసుకెళ్తుంది. కానీ, వాసన ఉన్నంతవరకు జన్మ ఉంటుంది. అందుకే సనత్కుమారుడి లాంటి మహాజ్ఞానికీ ఒక సూక్ష్మ వాసన పునర్జన్మకు కారణమైంది.

కోపం - సూక్ష్మవాసన

పైకి కనిపించకపోయినా అంతరంగంలో దాగి ఉండే అసూయ, క్రోధాలు సాధకుడి ప్రయాణాన్ని వెనక్కి లాగే సూక్ష్మ రూపాలు.

⚜️ సాధకునికి అన్వయం

"నేను కోపపడుతున్నాను కానీ, ధర్మం కోసమే" అని అనుకుంటారు. కానీ, ఈ కథ చాలా సున్నితంగా చెబుతుంది. కోపం ధర్మం పేరుతో వచ్చినా దాని ముద్రమనస్సులో పడుతుంది. కోపమే కాదు, ఏ భావ వాసనలు విషయంలోనైనా అప్రమత్తంగా ఉండాలి.

🔱 ఇంద్రాది దేవతలు మాయలో పడడం - శివప్రణాళిక :

ఇది కూడా అద్భుతమైన సంకేతం.

దేవతలు అంటే మనలోని ఇంద్రియాలు దైవగుణాలు సూక్ష్మశక్తులు... ఇవి కూడా మాయకు లోనవుతాయి. ఎందుకు?

అహంకారం

✳️ మాయ - అహంకార పరీక్ష :

సాధనలో కొంత పురోగతి సాధించగానే 'నేను జ్ఞానిని' అనే అహంకారం తలెత్తుతుంది. ఈ అహంకారమే సాధకుడికి ఎదురయ్యే అతి పెద్దపరీక్ష(మాయ). 

మేమే చేశాం... అనే భావన. అందుకే శివుడు వారిని మాయలో పడనిస్తాడు.

👉 శివుడు మాయలో ఎందుకు పడవేస్తాడు?

శిక్షించడానికి కాదు. పరిపక్వం చేయడానికి.

గురువు కొన్నిసార్లు శిష్యుడిని వెంటనే లేపడు. పడనిస్తాడు. ఎందుకు? పడిపోయాక లేచినవాడు ఎప్పటికీ జాగ్రత్తగా ఉంటాడు.

ఇది ఏమి చెబుతోంది?సాధకుని జీవితంలో కూడా విఫలాలు అపజయాలు అవమానాలు అన్నీ కొన్నిసార్లు గురుకృపలో భాగమే. అప్పుడు అవి శాపాలు కాదు. సాధనకు సిద్ధం చేసే సోపానాలు.

సాధకుని ప్రయాణం -

ఆధ్యాత్మిక సాధనలో అడుగుపెట్టిన ఏ సాధకుడికైనా తన మనస్సే మొదటి శత్రువు, మొదటి మిత్రుడు! క్రింద ఉన్న ఉన్న చిత్రమును గమనిస్తే, మన అంతర్గత ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే వికారాలు, వాటిని దాటి సాధించాల్సిన అంతిమస్థితి చాలా స్పష్టంగా అర్థమవుతాయి.

దైవికశక్తులు :-

ఇది జీవుడు చేరుకోవాల్సిన మూల తత్వాన్ని (శివుడు/పరమాత్మ), దానికి తోడ్పడే దైవగుణాలను మరియు జ్ఞాన నేత్రాన్ని సూచిస్తుంది.

సాధనాంతర్యం :-

జీవాత్మ, పరమాత్మ వైపు సాగించే ప్రయాణంలో చేసే నిష్కల్మషమైన తపస్సు, బుద్ధి పవిత్రత మరియు ఆఖరున జరిగే చైతన్య ఐక్యతను ఇది చూపిస్తుంది.

అవరోధాలు ఫలితం :-

ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే మనో వికారాలు (వాసనలు, అహంకారం, కోపం) ఎలా నశిస్తాయో మరియు అంతిమంగా "జ్ఞానం" ఎలా ఉదయిస్తుందో కుమారస్వామి జననం వివరిస్తుంది.

పాత్రల విశ్లేషణ - సాధారణ కథ vs అంతర్గత తత్త్వం

పాత్ర / సన్నివేశం	సాధారణ కథలో అర్థం	సాధకుని అంతర్యాణంలో అంతరార్థం
శివుడు	దేవదేవుడు / ప్రధాన దైవం	పరమాత్మ (Pure Consciousness)
దేవతలు	స్వర్గలోక వాసులు	దైవగుణాలు (Divine Virtues)
మన్మథుడు	ప్రేమ / కామ దేవత	మనస్సును కదిలించే వాసన
శివుని మూడవ నేత్రం	నుదుటిపై ఉన్న అగ్ని నేత్రం	జ్ఞానం (Awakening)
పార్వతి	హిమవంతుని కుమార్తె	శక్తి (Dynamic Energy)
పార్వతి తపస్సు	శివుని కోసం చేసిన సాధన	శుద్ధ భక్తి (Pure Devotion)
శివ-శక్తి కలయిక	అర్ధనారీశ్వర తత్త్వం / వివాహం	చైతన్య ఐక్యత
మాయ	భ్రమ లేదా లీలా విశేషం	అహంకార పరీక్ష
సనత్కుమారుడు	బ్రహ్మ మానస పుత్రుడు	పవిత్రమైన బుద్ధి (Pure Intellect)
కోపం	ఆగ్రహం / ఒక భావోద్వేగం	సూక్ష్మ వాసన
కుమారస్వామి జననం	కార్తికేయుని ఆవిర్భావం	జ్ఞాన అవతరణ

తదుపరి టపాలో శివతేజస్సు అవతరణ, పంచభూతాల పాత్ర, కుమార సంభవం గురించి తెలుసుకుందాం.

"ఇది కదా...స్కంద అనుగ్రహం" పునరావలోకనం

చాలా కాలం విరామం తర్వాత శాంతమ్మగారు కారణంగా బ్లాగును చూడడం అయింది. వారి కోరిక మేరకు అసంపూర్ణంగా ఆపేసిన సుబ్రహ్మణ్యస్వామి కథనాన్ని కొనసాగించే ముందు గత మూడు టపాల సారాంశంను వరసగా సంక్షిప్తంగా స్మరించుకుంటూ, అలానే ఆయా సన్నివేశాలు నేటితరం వారు, ఆధ్యాత్మిక సాధకులు ఎలా అన్వయించుకోవచ్చో ఒకసారి అవగాహన చేసుకుందాం. 

నేటి యువత పురాణాలను కేవలం కథలుగా కాకుండా వారి జీవితానికి ఎలా పనికొస్తాయో గ్రహిస్తే, వేరేగా వ్యక్తిత్వ వికాస కోర్సులు, అశాంతి అసంతృప్తిలతో మానసిక థెరపీ అంటూ పరుగులు తీయనవసరం లేదు. 

అలానే సాధకులు కూడా పురాణ కథలను ముందుగా యథాతథంగా తెలుసుకోవడం, తరువాత ఆ కథకు సంబంధించిన తాత్త్విక వ్యాఖ్యానాలను అధ్యయనం చేయడం, చివరగా ఆ బోధను మన జీవితంలో ఎలా అన్వయించుకోవాలో ఆలోచించి ఆచరించడం చేస్తే అనుకున్న లక్ష్యాన్ని సాధించగలరు.

🌟 మొదటి టపా "ఇది కదా... స్కంద అనుగ్రహం" విశేషాలతో మీ ముందుకు!

అదితి దితిల ప్రవర్తన, తత్ఫలితంగా పొందే సంతానం, అలానే వజ్రాంగుని సత్త్వగుణ వైరాగ్యాలు, వరాంగి రజో తమోగుణాల స్వభావం, దితి వరాంగీలు దుష్టఆలోచనలతో సంతానం కోరుకోవడం, తారకుడు జననం, ముల్లోకాలను గడగడలాడించడం వరకు ఈ టపాలో తెలుసుకున్నాం.

✍️పై టపా లింక్ : ఇది కదా...స్కంద అనుగ్రహం

🧠 ఈ కథనం ద్వారా నేటితరం తెలుసుకోవాల్సిన అంశాలు

మానవ జీవన సంస్కారాలు ఎలా ఉండకూడదో, ఉంటే ఏమౌతుందో తెలియజెప్పే సన్నివేశాలు మొదటి టపా కథనంలో ఉన్నాయి.

⚡గర్భస్థ సంస్కారాల ప్రాముఖ్యత

ఒక బిడ్డ జననానికి, ఎదుగుదలకు కేవలం తల్లిదండ్రుల జీన్స్ మాత్రమే కాదు, తల్లి మానసికస్థితి, తీసుకునే ఆహారం కూడా అంతే ముఖ్యం కాబట్టి గర్భవతులు తమ తమ మనోభావాలు, తీసుకునే ఆహారం పుట్టబోయే బిడ్డలపై ఎంత ప్రభావం చూపుతాయో గ్రహించాలి. ప్రశాంతమైన వాతావరణం, మంచి ఆలోచనలు, మంచి ఆహారం, మంచిపుస్తకాలు చదవడం నేటి కాబోయే తల్లులకు ఎంతో అవసరం.

🔅 తప్పుడు సంకల్పం - తప్పుడు ఫలితం

శక్తి(వజ్రాంగుడు) మరియు కోరిక (వరాంగి) కలిసినప్పుడు ఒక ఫలితం పుడుతుంది. ఆ ఫలితం శుభమా అశుభమా అనేది కోరిక స్వభావంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

వరాంగి తనకు దుష్ట స్వభావి అయిన శక్తివంతమైన కొడుకు కావాలని కోరుకుంది కానీ, లోక కల్యాణం చేసే గుణవంతుడైన కొడుకు కావాలని కోరుకోలేదు. అందుకే తారకాసురుడు పుట్టాడు. (చివరకు అంతమయ్యాడు. ఎలా అన్నది ముందు ముందు తెలుసుకుందాం)

💫 నేటి తరానికి అన్వయం: 

మనం ఏదైనా ఒక లక్ష్యాన్ని సంకల్పించుకున్నప్పుడు, ఆ సంకల్పం సత్సంకల్పమై ఉండాలి. కేవలం "విజయం, ధనం దర్పం" మాత్రమే ఆశించకూడదు. దాని వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం (Intention) సమాజానికి మేలు చేసేదై ఉండాలి. స్వార్థంతో కూడిన తప్పుడు సంకల్పాలు చివరకు పతనానికి దారితీస్తాయి.

దీన్ని నేటి సమాజంలో చూస్తే చాలామంది తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు సమాజానికి ఉపయోగపడే మంచి గుణవంతులు కావాలని కోరుకోవడం లేదు. కేవలం 'నా కొడుకు/కూతురు అందరికంటే ఎక్కువ మార్కులు తెచ్చుకోవాలి, సమాజంలో అందరినీ వెనక్కి నెట్టేసి కోట్ల రూపాయల ప్యాకేజీ సంపాదించాలి, నా దర్పం నిలబెట్టాలి' అని కోరుకుంటున్నారు. ఈ స్వార్థపూరితమైన పోటీ తత్వమే నేటి యువతలో విపరీతమైన ఒత్తిడికి, అశాంతికి కారణమవుతోంది. మనం కోరుకునే సక్సెస్ వెనుక పిల్లల ఆరోగ్యపూరిత ఎదుగుదల లేకపోతే, అది తారకాసురుడి లాంటి అహంకారాన్నే సృష్టిస్తుంది.

🔱 ఆధ్యాత్మిక అంతరార్థం

కశ్యప ప్రజాపతి

"కశ్యప" అనే పదానికి అనేక నిరుక్తులు ఉన్నాయి. తాత్త్వికంగా ఆయనను సమస్త జీవసృష్టికి మూలమైన చైతన్యబీజంగా చూస్తారు.

ఆధ్యాత్మికంగా చూస్తే - సాధకునిలో ఉన్న సృజనశక్తి.

అదితి

"అదితి" అంటే అఖండం, అవిభక్తం, అనంతం.

ఆధ్యాత్మికంగా చూస్తే - ఏకత్వ దృష్టి. అందరిలో పరమాత్మనే చూడటం.

అందుకే అదితి నుండి జన్మించిన ఆదిత్యులు వెలుగు, ధర్మం, క్రమం, దైవత్వానికి ప్రతీకలు.

దితి 

"దితి" అంటే విభజన.

ఆధ్యాత్మికంగా చూస్తే - నేను-నువ్వు అనే ద్వైతభావం. తత్ఫలితంగా పోలిక, అసూయ, ద్వేషం, ప్రతీకారం పుడతాయి.

ఇవి అసురసంపత్తికి బీజాలు.

వజ్రాంగుడు

ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఉంది.

వజ్రాంగుడు అసురకులలో పుట్టినా అతనిలో సత్యం, భక్తి, తపస్సు, వైరాగ్యం ఉన్నాయి. ఎక్కడ పుట్టినా, జన్మ కంటే గుణమే గొప్పదనడానికి తార్కాణం వజ్రాంగుడు.

వరాంగి

ఇక్కడే కథ మలుపు తిరుగుతుంది.

వరాంగి బ్రహ్మచే సృష్టింపబడింది కానీ, పరిసరాల ప్రభావం, అసురుల నడుమ ఉండడం, వారు వండిన ఆహారం తినడం వలన రజో తమో గుణాలను పొందింది. ఫలితంగా లోకక్షేమం కోసం కుమారుడు కావాలి అని కాకుండా, ముల్లోకాలను గడగడలాడించే కొడుకు కావాలని కోరుకుంది. 

👉 వజ్రాంగుని భక్తి తపస్సు వైరాగ్యం ఎందుకు సరిపోలేదు?

ఇక్కడే కథలో అత్యంత గొప్ప బోధ ఉంది.

వజ్రాంగుడు సత్త్వగుణి కానీ, ధర్మవిరుద్ధమైన కోరిక కోరిన భార్యతో, నీ కోరిక సరైనది కాదు అని, మంచి చెడు వివరించలేదు, వారించలేదు. మరల బ్రహ్మ కోసం తపస్సు చేసి, భార్య కోరిక తీర్చడం తన ధర్మమని, అటువంటి కొడుకును ఇమ్మని అడిగాడే తప్పా, ఏం చేయమంటారు ఈ విపరీత కోరికకు అని అడగలేదు. అంటే, వివేకం ఒక క్షణం బలహీనపడింది.

సాధకునికి కూడా ఇదే ప్రమాదం. ఏళ్ల తరబడి సాధన చేసినా ఒక్క చిన్న అవివేకం మనస్సును దారి మళ్ళిస్తుంది. 

తారకుడు

వజ్రాంగుని తపోబలం, వరాంగి యొక్క ఆకాంక్ష, దితి యొక్క ప్రతీకారం. ఈ మూడూ కలిసి తారకాసురుడిని ఉత్పత్తి చేశాయి. అంటే, శక్తి + కోరిక + అహంకారం = అసురత్వం

తారకుడు కేవలం అసురుడు కాదు. తపో సంపన్నుడు. కానీ, తప్పుడు సంకల్పం, నాకంటే గొప్పవాడు లేడు, నేనే అందర్నీ జయించగలను,  నేనే అన్నీ సాధించగలను... అనే అహంకారం. ఇది సాధారణ అహంకారం కాదు, తపోశక్తి ఇచ్చిన అహంకారం. ఇదే అత్యంత ప్రమాదకరం.

💡 నేటి యువతకు అన్వయం :

దీన్ని నేటి యువ ఉద్యోగులకు అన్వయిస్తే ఒక వ్యక్తి ఎంతో కష్టపడి (తపస్సు లాగా) చదువుకుని ఒక పెద్ద కంపెనీలో సీఈఓ కావచ్చు, లేదా సమాజంలో మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకోవచ్చు. కానీ ఆ సక్సెస్ తలకెక్కినప్పుడు 'నేనే గ్రేట్, నాకంటే గొప్పవాడు లేడు, నేనే అంతా సాధించాను' అనే అహంకారం వస్తుంది. సమాజంలో కొద్దిగా జ్ఞానం లేదా హోదా రాగానే ఇతరులను తక్కువ చేసి చూసే ఈ 'జ్ఞాన అహంకారం' లేదా 'కార్పొరేట్ అహంకారం' సరిగ్గా తారకాసురుడి ప్రవృత్తి లాంటిదే. దీనివల్ల ఎంతటి మేధావైనా పతనం కాక తప్పదు.

⚜️ సాధకుడుకు అన్వయం

ఒక సాధకుడు మొదట భక్తిని, సత్త్వగుణాన్ని పెంచుకుంటాడు. సాధనను ఓ తపస్సులా చేస్తాడు. సిద్ధత్వం వస్తుంది. కానీ, మనస్సులో సిద్ధులు ప్రాప్తించగానే, పేరు ప్రతిష్ఠ గుర్తింపు పట్ల చిన్న కోరిక మిగిలితే, అదే వరాంగి. ఆ కోరికను తపస్సు పోషిస్తే పుట్టేది తారకాసురుడు.ఇక అధోగతే. అహంకారం తలెత్తితే తారకాసురుడు (అజ్ఞానపు అహంకారం) పుట్టినట్లే. ఈ అజ్ఞానపు అహంకారం సాధారణ అహంకారం కంటే ప్రమాదకరమని యోగులు హెచ్చరిస్తారు.

🔱 సుబ్రమణ్యస్వామి ఎందుకు పుట్టాలి?

తారకాసురుణ్ణి విష్ణువు చంపలేదు, బ్రహ్మ చంపలేదు, దేవతలు చంపలేదు.....ఎందుకు???

ఎందుకంటే - ఆధ్యాత్మిక అహంకారాన్ని తొలగించేది బాహ్యశక్తి కాదు. అంతరశక్తి. అందుకు కావాల్సింది గురుగుహ జ్ఞానం. అందుకే శివుని జ్ఞానం శక్తితో కలిసి సుబ్రమణ్యస్వామిగా అవతరించింది.

🛐 ఈ కథ మొత్తం ఒక సాధకుని అంతర్యానమే -

పాత్ర / సన్నివేశం	సాధారణ కథలో అర్థం	సాధకుని అంతర్యానంలో అంతరార్థం
కశ్యపుడు	సమస్త జీవసృష్టికి మూలం	సాధకునిలో ఉన్న సృజనశక్తి (Creative Energy)
అదితి	దేవతల తల్లి	ఏకత్వ దృష్టి (అందరిలో పరమాత్మను చూడటం)
దితి	అసురుల తల్లి	ద్వైతభావం (నేను-నువ్వు అనే భేదం, అసూయ)
వజ్రాంగుడు	సత్త్వగుణమున్న అసురుడు	కఠోరమైన తపస్సు / తపోబలం
వరాంగి	వజ్రాంగుని భార్య	సాధన మధ్యలో వచ్చే స్వార్థకోరిక (ఆశ)
తారకుడు	ముల్లోకాలను పీడించినవాడు	సిద్ధుల వల్ల తలెత్తే అజ్ఞానపు అహంకారం
శివుడు & పార్వతి	జగత్ పితరులు	పరమ గురువు (చైతన్యం) & కృపాశక్తి
కుమారస్వామి	శివపార్వతుల పుత్రుడు	గురుకృపతో మేల్కొన్న ఆత్మజ్ఞానం
తారకాసుర వధ	రాక్షస సంహారం	సాధకునిలోని అజ్ఞాన నాశనం

ఇలా చూస్తే ఈ కథ సాధకుడు జీవితంలో సాగుతున్న ఆధ్యాత్మిక గమనంగా కనిపిస్తుంది.

ఇక తదుపరి భాగంలో... అంతటి శక్తివంతుడైన తారకాసురుడిని వధించడానికి కుమారస్వామి ఎలా జన్మించాడు? ఆ జననం వెనుక ఉన్న యోగ రహస్యం ఏంటి? వచ్చే టపాలో తెలుసుకుందాం!

కుమార సంభవం

ఇది కదా... స్కంద అనుగ్రహం, స్కందుడు చరితం  అను రెండు టపాల తరువాయి భాగం - 

ఇక అసలు కథనం లోనికి వస్తే - 

శివ మాయామోహితులైన ఇంద్రాది దేవతలు అడగకూడని కోరిక కోరుతుంటే, శివుడు చిరునవ్వుతో,  "ఇకపై నా రేతస్సును ఎప్పుడూ పార్వతీదేవి యందు నిక్షిప్తం చేయను. నా రేతస్సును ఓజస్సుగా మార్చి, బ్రహ్మీమయ స్థితియందు తపశ్శక్తితో ఉంటాను. కానీ, ఇప్పుడు నా తేజం బయటికి వచ్చి తీరాలి. ఎందుకంటే నూరు దివ్యవర్షములు పార్వతీదేవితో కలిసి క్రీడించిన కారణం చేత, స్వస్థానమునుండి కదిలిన నా తేజస్సు బయటకు రాక తప్పదు. ఇప్పుడు నా తేజస్సును మీలో ఎవరు భరిస్తారో చెప్పండి" అని అనెను. మాయ కమ్మిన వారు, పార్వతీదేవి తప్ప అన్యులు ఆ తేజస్సును భరించలేరన్న సత్యాన్ని గ్రహించలేక, 'భూమి భరిస్తుంది, భూకాంత మీద మీ తేజస్సును విడిచిపెట్టండి' అని అన్నారు. శివ తేజస్సును గ్రహించడానికి భూమి అంగీకరించింది. శివ రేతస్సు భూమి మీద పడింది. మరుక్షణంలోనే మహోత్తరమైన శంకర తేజస్సు భూమి మీద వ్యాపించి సమస్త ప్రాణికోటి స్తంభీభూతమయిపోతుంది. ఆ తేజస్సు వేడిని భరించలేక భూమి తల్లడిల్లుతూ తట్టుకోలేకపోతున్నాను అంటూ గట్టిగా కేకలేస్తుంది. తక్షణమే బ్రహ్మ సూచన మేరకు అగ్నిహోత్రుడు వాయు సహకారంతో వేగంగా భూమిని చేరి, ఆ తేజస్సును తనలో నిక్షిప్తం చేసుకుంటాడు. ఆ క్షణంలోనే పార్వతీదేవి బయటకు వచ్చి, జరిగిన విషయం తెలుసుకొని, ఆగ్రహంతో, "అమ్మా అని పిలిపించుకోవాలన్న నా కోరికకు మీరందరూ ప్రతిబంధకం అయ్యారు. నా హక్కును మీరు కబళించారు. నా కడుపు పండకుండా, నా భర్త తేజస్సు వేరొక స్త్రీ యందు పడేటట్లు చేశారు. చేయకూడని పాపం చేశారు. ఇక మీదట దేవతలకు బిడ్డలు జన్మించకుందురుగాక" అని దేవతలను శపించింది. (అందుకే ఎప్పటికీ దేవతలు ముప్పది మూడు కోట్లు మంది మాత్రమే) అలానే భూమిని చూస్తూ, వీరు అడిగితే, నీవు ఎలా నా భర్త తేజాన్ని పుచ్చుకున్నావు? నీవూ ఆడదానివే కదా, ఇలా చేయడం నీకు తగునా? అందుకే నీవు ఇక వివిధ రూపాలను పొందుతావు. (ఒకచోట సారవంతమైన భూమిగా, మరో చోటా బీడు భూమిగా, ఎడారి భూమిగా, పర్వత ప్రాంతంగా, ఎగుడుదిగుడుగా... రకరకాల రూపాలు) వేరొకరి భర్త తేజస్సును నీవు భార్యగా పొందావు కాబట్టి, నీవు ఉన్నంతకాలం చాలామందికి భార్యవవుతావు. రాజు అయినవాడు భూకాంతుడు. అంటే భూమికి భర్త. భూమిని ఎంతమంది రాజులు పరిపాలిస్తే అంతమందీ వావి వరుసలు లేకుండా నీకు భర్తలే అవుతారు. కొన్ని వేలమందికి ఏక కాలంలో భార్యవగుదువు గాక. నాకు కొడుకు పుట్టకుండా చేశావు. ఒకవేళ వేరొక రకంగా నీ యందు బిడ్డ జనించినా, ఆ బిడ్డ ఆడపిల్లే అవుతుంది తప్ప, నీకు మగ పిల్లవాడు పుట్టడు..." ఇలా అమ్మ భూదేవికి శాపం ఇచ్చిన తర్వాత, దేవతలందరూ సిగ్గుతో తలలు వంచుకుని ఉండిపోయారు. పిమ్మట పార్వతీపరమేశ్వరులు అక్కడ నుండి హిమవత్పర్వత ప్రాంతానికి వెళ్ళిపోయారు.

ఈ విషయం తెలుసుకున్న తారకాసురుడు మరింత విజృంభించాడు. మరల దేవతలందరూ బ్రహ్మగారి దగ్గరకు వెళ్ళి, మొరపెట్టుకున్నారు. అప్పుడు బ్రహ్మ బాగా ఆలోచించి, 'అగ్నిహోత్రుడులో నిక్షిప్తమై ఉన్న శివ తేజస్సును హిమవంతుని పెద్ద కుమార్తె గంగ యందు విడిచిపెడితే, గంగకు కుమారుడు కలిగితే, నా తోడబుట్టిన అక్కే కదా శివ తేజస్సు మోసింది అని  ప్రేమతో పార్వతీదేవి అనుకుంటుంది గానీ, కోపంతో శపించదు కాబట్టి, ఆమెను అడిగి ఆమె యందు విడిచిపెట్టు' అని అగ్నికి చెప్తూ, 'ఈ కార్య నిమిత్తం నీవు ఒక్కడివే గంగ దగ్గరకు వెళ్ళి సామరస్యంగా మాట్లాడు' అని చెప్పగా, అగ్నిహోత్రుడు గంగ దగ్గరకు వెళ్ళి, అమ్మా! దేవతల ప్రియము కొరకు, దేవతలు మరియు లోకాలన్నీ రక్షింపబడాలంటే పరమశివునికి కొడుకు పుట్టాలి. శివతేజస్సును పట్టగలిగిన శక్తి నీకు మాత్రమే ఉంది. అందుకే తల్లీ, నీవు అందరికోసం ఒక పని చేయాలి. నీవు పరమ సంతోషంతో అంగీకరిస్తే, నీ యందు శివ తేజస్సును ప్రవేశపెడతాను. నీవు గర్భం దాల్చాలి. గర్భం దాల్చడానికి దేవకాంతలు పనికిరారు. కనుక తల్లీ, లోక కల్యాణం కోసం నీవు ఆ తేజస్సును స్వీకరించి కొడుకును కను అని అడిగెను. దీనికి గంగ అంగీకరించడం, శివ తేజస్సును అగ్నిహోత్రుడు గంగ యందు ప్రవేశపెట్టడం జరిగింది. దేవతలు, యక్షులు, గంధర్వులు, కిన్నెరులు, కింపురుషులు అందరూ చూస్తుంటారు. ఆమె శివ తేజస్సును తట్టుకోగలదా? గర్భం దాల్చుతుందా? కుమార సంభవం జరుగుతుందా... ఎంతో ఉత్కంఠతో చూస్తుంటారు. ఇంతలో గంగాదేవి 'నేను ఈ తేజస్సును భరించలేకపోతున్నాను. నీరు నీరంతా ఉడికిపోతుంది. ఈ వేడి తట్టుకోలేను. నాలో నీరంతా ఆవిరైపోతుంది, ఈ తేజస్సును నాలో ఉంచుకోలేను...ఈ తేజస్సును విడిచిపెట్టేస్తాను. ఎక్కడ వదిలిపెట్టను? ఇప్పుడు నేను ఏమి చేయాల'ని అడుగుతుంది. (శివ తేజస్సును అమ్మ తప్ప అన్యులు భరించగలరా? పైగా ఈశ్వరుడుకు మాత్రమే మహాజ్ఞాని సనత్కుమారుడు కొడుకుగా పుడతానన్నప్పుడు ఆ శివ తేజస్సు ఏ స్త్రీ యందైన ఎలా నిక్షిప్తం అవుతుంది?). ఇక అందరిలో కంగారు మొదలైంది. అంతట అగ్నిహోత్రుడు పార్వతీపరమేశ్వరులు హిమావత్పర్వతం మీద ఉన్నారు కాబట్టి, వారే చూసుకుంటారు, కాపాడతారు అన్న నమ్మకంతో, గంగతో 'నీవు శివ తేజస్సును భరించ లేకపోతే, ఆ తేజస్సును హిమవత్పర్వతప్రాంతపాదముల దగ్గర విడిచిపెట్టు' అని చెప్పగా, గంగాదేవి అలానే చేసింది. తక్షణమే అక్కడ పెద్ద మెరుపు మెరిసి, ఆ ప్రాంతమంతా మిక్కిలి కాంతితో నిండిపోయింది. తేజస్సు వెళ్ళి రెల్లుగడ్డి మీద పడగా, తక్షణమే ఆ ప్రాంతమంతా తేజోమయమైంది. ఆ శివ తేజం నుండి విశేషమైన బంగారం, తర్వాత వెండి పుట్టాయి. దాని క్షారములో నుండి రాగి, ఇనుము పుట్టాయి. దాని మలం లోంచి తగరము, సీసము పుట్టాయి. మిగిలిన తేజస్సు అణువులు భూమిలో కలిసిపోతే నానారకాల దాతువులు పుట్టాయి. అయ్యో...మనకి కావలసినవి ఇవి కాదు కదా, పైగా తేజస్సు భూమి మీద పడింది, భూమికి కొడుకులు పుట్టరు కదా... అని బెంగగా దిగులుగా చూస్తుండగా, అక్కడ శరవణం (రెల్లుపొదలు) దగ్గరలో ఉన్న శరవణ తటాకంలో పడిన తేజం నుండి బంగారపు వర్ణంలో మెరిసిపోతూ ఒక బాబు లేచి రెల్లు పొదాల మీద పడ్డాడు. కుమార సంభవం జరిగింది🙏. 

ఇక, పార్వతీదేవి సంబంధంగా పుడతానని అన్న సనత్కుమారుడు, పార్వతీదేవికి కొడుకులా ఎక్కడ ఎలా వచ్చాడనే సందేహం వస్తుంది కదా. ఇప్పుడు తెలుసుకోవాల్సిన కథనం మరొకటి ఉంది.

విశేషవంతమైన శరవణ తటాకం గురించి తెలుసుకోవాలి. ఒకానొకప్పుడు భస్మాసురుడికి శంకరుడు వరం ఇచ్చిన తర్వాత, తన హస్తమును శంకరుడు తల మీద పెడతానని, ఆ అసురుడు వెంటపడగా, శంకరుడు పరుగెత్తుతుంటే, అమ్మవారు అక్కడ తన శరీరమును ఒక తటాకంగా మార్చింది. దానినే శరవణ తటాకం అని పిలుస్తారు. ఆ తర్వాత అమ్మవారు జగదంబ రూపు దాల్చినా, అక్కడ శరవణ తటాకంలా అలానే నిలిచింది. ఆ తటాకంలోనే పడి,  పార్వతీదేవి శరీరం నందు పడినవాడు అయ్యాడు కావున, అమ్మవారికి కొడుకై భాసిల్లాడు.  అమ్మ గర్భవాసం లేకున్నా, అమ్మ శరీర సంబంధంతో అమ్మకు కొడుకై వచ్చాడు. శరవణభవుడు అయ్యాడు. ఈ విధంగా కుమార సంభవం జరిగింది. దేవతలందరూ పొంగిపోయారు. విజయ దుందుభులను మ్రోగించారు. పుష్పవృష్టి కురిపించారు.

     నా మనుమరాలు శ్రీమాన్వి నాకు బహుకరించిన చిత్రం

శరవణభవ శరవణభవ పాహిమాం 

శరవణభవ శరవణభవ రక్షమాం

తతిమ్మా భాగం తదుపరి టపాలో - 

స్కందుడు చరితం

క్రిందటి టపా ఇది కదా...స్కంద అనుగ్రహం లో తారకాసురుని గురించి తెలుసుకున్నాం. 

దేవతలు తారకాసురుని బాధలనుండి బయటపడేది ఎలా? కుమార సంభవం జరిగేదేలా?

దక్షయజ్ఞం సమయంలో సతీదేవి యోగాగ్ని నందు శరీరం విడిచిపెట్టేక, పరమశివుడు హిమాలయ పర్వత ప్రాంతానికి వెళ్ళి, తపస్సులో మునిగిపోయి ఉండెను. 

కొంతకాలానికి సతీదేవి మేనక హిమవంతులకు పార్వతీదేవిగా జన్మించి, పెద్దదవుతుంది.

ఒకరోజు హిమవంతుడు పార్వతీదేవికి తగిన వరుడు శంకరుడే అని నారదుడు ద్వారా తెలుసుకొని, తన కుమార్తెతో, 'అమ్మా! హిమాలయ పర్వత ప్రాంగణంలో తపస్సు చేసుకుంటున్న శంకరునికి శుశ్రూషలు చేయడం వలన శుభం కలుగుతుంద'ని చెప్పి, శంకరుడు తపస్సు చేస్తున్న చోటకు తీసుకువెళ్ళి, శంకరుడు బహిర్ముఖుడయినప్పుడు, 'మీకు సేవ చేయాలని నా కూతురు కోరుకుంటుంది, మీకు ఏమాత్రం ఇబ్బంది కలిగించకుండా సేవలు చేస్తుంది'...అని పలు విజ్ఞాపనలు చేసి ఒప్పించి, కూతురితో, 'తల్లీ! ఈ మహానుభావుడిని జాగ్రత్తగా సేవించు, చీకటి పడేవేళకి ఇంటికి చేరు. నీకు శ్రేయస్సు కలుగుతుంద'ని చెప్పి, కూతుర్ని శివుని సేవలకు వినియోగించి వెళ్ళిపోయాడు. అమ్మ కోరికా ఇదే కదా... ప్రతిరోజు శివునికి పరిచర్యలు చేస్తుండేది. ఇలా కాలం గడిచిపోతుందే తప్పా, శివుడు తపస్సు విడవడు. ఇక వీరి కళ్యాణం ఎట్లా? వీరి వివాహం కానిదే, వీరికి బిడ్డ పుట్టనిదే తారకాసుర సంహారం జరగదు. 

ఈశ్వరుని మనస్సును పార్వతీదేవిపై మరలింపజేయడానికి ఇంద్రాది దేవతలు బాగా ఆలోచించాక, ఇంద్రుడు మన్మథుడుని పిలిచి,  శివుడు బహిర్ముఖుడు అయినప్పుడు ఓ పూలబాణం వేసి, పార్వతీదేవితో అనురాగంలో పడేటట్లు చేయమని చెప్పి, లోకరక్షణార్థం నీవు ఈ పని చేయాలని బలవంతంగా ఒప్పించడం, ఇక తప్పదని తెలిసి భయం భయంగానే మన్మథుడు అదును చూసి బాణం శంకరుడుపై వదలడం, చిరు వికారభావం కలిగిన శివుడు తన యందు వ్యగ్రతతో ఎవరు ప్రవర్తించారో గ్రహించడం, మూడవకంటి నుండి చిచ్చు బయలుదేరడం, ఆ అగ్నిహోత్రంలో మన్మథుడు భస్మరాశియై క్రింద పడిపోవడం తృటిలో జరిగిపోయాయి. అనంతరం ఎటువంటి మార్పు చెందని శివుడు మౌనంగా అక్కడ నుండి లేచి వెళ్ళిపోయాడు. ఈ వార్త తెలిసిన హిమవంతుడు బాధతో వచ్చి,  నిశ్చేష్టురాలై ఒంటరిగా నిలబడిపోయిన పార్వతీదేవిని అంతఃపురంకు తీసుకొని వెళ్ళిపోతాడు. 

ఇంద్రాది దేవతలు బ్రహ్మ సూచన మేరకు శివుడుని ప్రార్థిస్తుంటారు. కాలం గడుస్తుంది... శంకరుడుని ఎవరు కదిలించగలరు? ఆయనకు ఆయనే కదలాలి. లోకములు రక్షింపబడాలంటే, ఆయనే పూనుకోవాలి. అందుకే శివుడు ఎఱుకలసానిలా అమ్మ అంతఃపురంకు వెళ్ళి సోది చెప్పడం, తత్ఫలితంగా పార్వతీదేవి అరణ్యమునకు వెళ్ళి శివునిని భర్తగా పొందడానికి తీవ్ర తపస్సు చేయడం, శంకరుడు కదిలిపోయి పార్వతీదేవికి తనపై ఎంత ప్రేమ ఉందో లోకానికి చూపించడం కోసం బ్రహ్మచారి వేషంలో రావడం, శంకరుడు గురించి తక్కువ చేసి మాట్లాడుతూ, ఆయన నీకు తగడు...నేనే నీకు సరిజోడి, నన్ను చేసుకో అనడం...ఆ మాటలు విన్న పార్వతీదేవి చెలికత్తెలతో తక్షణమే ఈ శుష్క బ్రహ్మచారిని కొట్టి, అవతలకు తోసేయండి, శివ నింద చేస్తున్న ఈ ధూర్తబ్రహ్మచారి పళ్ళు ఊడిపోయేటట్లు కొట్టండి అని ఆదేశించడం, శివ వ్యతిరేకమైన మాటలు విన్నందుకు ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకోవాలని పార్వతీదేవి అక్కడ నుండి కదిలి వెళుతుండగా, ఆ క్షణాన్నే శివుడు తన నిజరూపంలో ప్రత్యక్షం కావడం, అమ్మ తపస్సు ఫలించి, అంగరంగ వైభవంగా వీరి వివాహం జరగడం జరిగింది. 

ఇక ఇప్పుడు కుమారసంభవం జరగాలి - 

దేవతలంతా వీరిని మీరు ఓ బిడ్డను కనాలని కోరడం, సరే, బిడ్డ పుట్టేంతవరకు మాకు ఎటువంటి అవాంతరం కలిగించకండి అని చెప్పి ఓ గుహలోనికి శివపార్వతులు వెళ్ళిరి. ఆ గుహలో వారి దివ్యమైన క్రీడ ప్రారంభమై శత దివ్య సంవత్సరములు అయినవి. ఇక్కడ తారాకాసురుడు మరింత విజృంభిస్తున్నాడు. బ్రహ్మాది దేవతలు శ్రీ మహావిష్ణువు దగ్గరకు వెళ్ళి మొరపెట్టుకున్నారు. కొద్దిరోజులు ఆగండి, శివునికి పుత్రుడు పుడతాడు అని విష్ణువు చెప్పెను.

ఇప్పుడు శివ మాయ దేవతల మీద ప్రసరిస్తోంది. తత్ఫలితంగా వారి మధ్య ఒక తప్పు చర్చ ప్రారంభమైంది. శంకరుని మహా తేజస్సు, శక్తిస్వరూపిణి అమ్మతో కలిస్తే, వీరిరువురి శుక్రశోణితముల కలయికతో ఆవిర్భవించబోయే పుత్రుడు మహా మహా తేజోమంతుడు అవుతాడు. అటువంటి తేజోమూర్తిని ముల్లోకాలు తట్టుకోగలవా... మనం తట్టుకోగలమా... ఇత్యాది మాటలు మాట్లాడుకుంటూ, అసలు శివ తేజస్సు కదలరాదు అన్న ఆలోచన చేశారు. (శివునికి బిడ్డ పుట్టాలని తపించింది వీరే. ఇప్పుడు అమ్మో, వద్దు అనుకునేది వీరే) అనుకున్నదే తడవుగా పరమశివుడు దగ్గరకు వెళ్ళి, పార్వతీదేవితో లోక రక్షణార్ధం కోసం శృంగారక్రీడలో ఉన్న శివుణ్ణి గట్టిగా ప్రార్థించి పిలిచారు. శివుడు బయటకు రాగా, 'ఓ మహాదేవా, లోకముల హితమును కోరుకునేవాడా, శరణు శరణు, మీ తేజస్సును అమ్మలో నిక్షిప్తం చేస్తే, ఆవిర్భవించబోయే మహా తేజోవంత బిడ్డను తట్టుకునేశక్తి ముల్లోకాలకు లేదు. మీ రేతస్సు స్కలనం కాకూడదు. మీ తేజస్సును మీలోనే ఉంచేసుకోండి. పార్వతీదేవితో ఇక విహరణ వద్దు. ఏదైనా పర్వతశృంగం మీదకు మీ ఇరువురు వెళ్ళి తపస్సు చేసుకోండి'... అని కోరరాని ఘోర కోరిక కోరారు.

ఇలా ఇంద్రాది దేవతలు కోరడానికి కారణం, వీరంతా శివ మాయామోహితులు కావడం వలనే. ఇంతకు ఇక్కడ శివ మాయ ఏమిటి? ఎందుకు? దేవతలపై ఎందుకు తన మాయను ప్రసరింపజేసాడు... తెలుసుకోవాలంటే - 

త్రిపురా రహస్యంలో మహాత్మ్యకాండయందు ఒక సంఘటనను పరిశీలన చేయాలి.

 పార్వతీపరమేశ్వరులు ఓరోజు ఎత్తైన ఋషిపర్వతం మీద విహరిస్తుండగా, అచ్చట ఉన్న ఎందరో మహర్షులు, యోగులు, ఋషులు వీరికి ప్రణమిల్లగా,  బ్రహ్మ మానసపుత్రుడైన సనత్కుమారుడు అనే బాలుడు అహంబ్రహ్మస్మి స్థితిలో ఉండి, వీరిని ప్రత్యేకంగా గుర్తించక, కదలక ఆత్మస్థితిలో బ్రహ్మానందంలో ఉండడం చూసి, ఆహా! ఎంతటి గొప్ప స్థితి అని శివుడు పార్వతితో చెప్తూ, సనత్కుమారుని చెంత నిలిచి, ''ఏమయ్యా! జగత్తుకే మాతాపితురలం కదా, మమ్మల్ని పలకరించవేమిటి?" అని అడుగగా, 'అంతటా బ్రహ్మమే కనబడుతున్న నాకు మీరు వేరుగా తోస్తే కదా, పలకరించడానికి'... అని బదులిస్తాడు. "నీకో వరం ఇస్తాం, ఏమి కావాలో కోరుకో" అని శివుడు అనగా, 'వరం ఇవ్వడానికి నువ్వొక్కడివి, తీసుకోవడానికి నేనొకడిని అని ఉంటే కదా...ఉన్నదంతా ఒక్కటే కాబట్టి నాకే వరమూ వద్ద'నెను. శివుడు లోలోపల ఈయన అద్వైత జ్ఞానస్థితికి ముగ్ధుడౌతు, "అయితే శాపం ఇస్తాను" అని అనెను. 'వరమూ, శాపమూ అని రెండున్నాయా? వరమైతే సుఖమూ, శాపమైతే దుఃఖమూ అని రెండు లేనప్పుడు, నీవు ఏది ఇస్తే నాకేమిటి...సరే, శాపమిచ్చిన ఈ శరీరానికే గాని, నాకు కాదు కదా, ఇవ్వండ'నెను సనత్కుమారుడు. శివుడు ఆనందంతో, "ఏం జ్ఞానమయ్యా నీది. వరం వద్దంటావు, శాపాన్ని ఇస్తానంటే ఇమ్మంటావు" అని అంటుండగా, 'స్వామీ!  వరం అంటారు, శాపం అంటారు ఏమిటిదంతా... కావాలంటే నేనే మీకు వరం ఇస్తాను, ఏం కావాలో అడగండి' అంటాడు సనత్కుమారుడు. దీనికి ఎంతో ముగ్ధుడైన శివుడు, "నాయనా! నీవు నాకు కుమారుడిగా జన్మించు. ఇదే నేను కోరుకునే వరం" అని అన్నాడు. అప్పుడు 'నీకు మాత్రమే కుమారుడిగా జన్మిస్తాను' అని సనత్కుమారుడు అంటాడు. ఈ మాటకి ప్రక్కనే ఉన్న పార్వతీదేవి "అదేమిటి నీకు మాత్రమే అని శివుడితో అంటున్నావు. నాకు కొడుకుగా పుట్టవా" అని అడుగుతుంది. 'అమ్మా! ఏమీ అనుకోకు, నీకు కొడుకుగా రావాలంటే, నీ కడుపులో అధోముఖంగా పడుకోవాలి. నేను యోనిసంభవుడుగా రానమ్మా. ఆ గర్భస్థ యాతన నాకొద్దు. నేను శివ కుమారుడుగానే పుడతాను...అంతే!' అన్నాడు సనత్కుమారుడు. "అదెలా సాధ్యమవుతుంది? మగవాడికి పుత్రుడు ఎలా  పుడతాడు? లోకంలో ప్రకృతి పురుషుడు లేకుండా జన్మించడం ఎలా కుదురుతుంది? ఆది దంపతులమైన మాకు నీవు పుత్రుడుగా పుట్టాల్సిందే"నని అమ్మ అనగా, 'అమ్మా! పార్వతీపరమేశ్వరులకు కొడుకును అవుతానేమో గానీ, నీ గర్భవాసం లేకుండా నీ కొడుకుగానే వస్తాను. నీ సంబంధంగా పుట్టి, నీ కొడుకుగా కీర్తింపబడతాను' అని సనత్కుమారుడు అంటాడు. ఆ మాటతో ఆదిదంపతులు ఆనందంగా అంతర్థానం అయిపోతారు.

ఆ పిమ్మట ఒకసారి బ్రహ్మజ్ఞాని అయిన సనత్కుమారునికి తాను దేవసైన్యానికి అద్యక్షుడయినట్లు, కత్తి పట్టుకొని, రాక్షససంహారం చేస్తున్నట్లు కల వచ్చింది. అన్నింటికీ సాక్షిగా ఉండవలసిన నేను ఈ కలలో తాదాత్మ్యత పొందాను. ఉద్వేగాన్ని పొందాను. నాలో ద్వంద్వ భావం ఎలా వచ్చింది. తనకి కల రావడమేమిటని విచారణ చేస్తూ, తండ్రి అయిన బ్రహ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి, 'నాకు కల రావడం ఏమిటీ? నేను దేవసైన్యములకు అధిపతిని అయినట్లు, రాక్షస సంహారం చేస్తున్నట్లు కల వచ్చింద'ని చెప్పగా, "నాయనా! క్రిందటిజన్మలో వేదం నేర్చుకునేటప్పుడు, ఈ వేదాలనే కదా రాక్షసులు తస్కరించారు,  సముద్రంలో పడేసారు, ధిక్కరించారు, పరమాత్మను ఇబ్బందిపెట్టి అవతారాలు తీసుకునేలా చేశారని కోపగించుకుంటూ చదివావు. దేవాసుర యుద్ధ ఘట్టాలు చదివినప్పుడు విపరీతమైన భావోద్వేగాన్ని పొంది, నాకే గనుక దేవసేనాధిపతిగా అవకాశం వస్తే, కత్తిపట్టి, వాళ్ళ తలలు నరికేసి ఉండేవాడిని... అని బలంగా అనుకునేవాడివి. ఆ వాసనాబలం చేతనే ఈ కల వచ్చింది. ఈ వాసన పోవడానికి దేవసేనానిగా ఒకసారి నీవు పుట్టవలసిందే. అన్నీ తెలిసిన మహానుభావుడు శంకరుడు. అందుకే నీ వాసనాబలం క్షయం చేయడానికే, నీ చెంతకు వచ్చి, వరం తీసుకున్నాడు. లేకపోతే ఆయన నీకు వరం అడగడం ఏమిటి? నీవు ఆయనకు కుమారుడవై పుట్టబోతున్నావు.  దేవసైన్యమునకు అధ్యక్షత వహిస్తావు"... అని బ్రహ్మ తెలిపెను. 

ఇప్పుడు ఇక్కడ మనం కొంత పరిశీలన చేస్తే, శివుడుచే జరగాల్సిన పనులు కొన్ని ఉన్నాయి. 

మొదటిది : బ్రహ్మ ఇచ్చిన వరం వలన దేవతలను రక్షించడానికి తన వీర్యం నుండి తారాకాసురుడును సంహరించగలిగే కొడుకు రావాలి.

రెండవది: సనత్కుమారుడు వాసనాబలం పోగొట్టాలంటే, ఆ జ్ఞానిని కొడుకుగా కని, దేవసైన్యానికి అధిపతిని చేసి, అసురులను అంతమొందించాలి.

మూడవది : పార్వతీదేవి గర్భవాసం చేయనన్న బ్రహ్మజ్ఞాని సనత్కుమారుని మాట నిలబెట్టాలి.

ఈ మూడు విషయాలు అర్ధం చేసుకుంటే, ఈ మూడు నిజం చేయడానికే అన్నీ తెలిసిన శివయ్య ఒక ప్రణాళిక ప్రకారం శివమాయను దేవతలపై ప్రసరింపచేశాడనే పరమార్థమును గ్రహించగల్గుతాం.

కుమార సంభవం తదుపరి టపాలో - 

ఇది కదా...స్కంద అనుగ్రహం

తాతయ్య నాన్నమ్మలతో కలిసి చి|| అన్విక (2 సం|| నా మనుమరాలుకు) మొదటి సినిమా చూస్తే బాగుంటుందనే మా అబ్బాయి కోరికను కాదనలేక, సుమారుగా 17 లేక 18 సం||ల తర్వాత ఆగస్ట్ 25 న దియేటర్ కు వెళ్ళి (చివరగా దియేటర్ కు వెళ్ళి చూసింది పాండురంగడు) 'మహావతార్ నరసింహ' యానిమేషన్ చిత్రాన్ని చూసాను. 

అద్భుతంగా తీసారు. ఆద్యంతం ఆసక్తిదాయకం. సినిమా చూడడం అయింది కానీ; మనస్సులో పురాణ కథనాల కదలికలు...ఆలోచనలు!

బీజం, క్షేత్రం రెండూ శ్రేష్ఠమైతే జనించేవి ఒకలా, బీజం శ్రేష్టమైనది అయినను, క్షేత్రం శ్రేష్టమైనది కాకపోతే, జనించేవి మరోలా...! జనించేవాటిలో ఎంతో వైరుధ్యం. అందుకు ఉదాహరణే దైత్యులు, దేవతలు.

గర్భవతుల వైఖరి, మనోభావాలు పుట్టబోయే బిడ్డలపై ఎంతగా ప్రభావితమౌతాయో ప్రహ్లాదుడు, అభిమన్యుడులాంటివారిని పరిశీలిస్తే అర్థమౌతుంది. అలాగే భర్తను చేరిన భార్య మనోభావాలు ఎంత ప్రభావం చూపుతాయో భారతంలో ధృతరాష్ట్రుడు అంధుడిగా, పాండురాజు పాండురోగిగావిదురుడు జ్ఞానవేత్తగా ఎలా జన్మించారో గ్రహిస్తే, భర్తను చేరిన భార్య మనోభావాలకు, అంకురం మొదలు ప్రసవించేంతవరకు తన భావాలకు, నడవికకు ఎంత ప్రాముఖ్యత ఉంటుందో అర్థమౌతుంది. అందుకే కదా, పెద్దలు గర్భిణీ స్త్రీలు ఉత్తమ సంతానం పొందడానికి పురాణ ఇతిహాసాలు, ముఖ్యంగా స్కందోత్పత్తి లాంటివి చదవమని, వినమని చెప్తుంటారు. స్కందోత్పత్తి అంటే జ్ఞాపకం వచ్చింది, కొన్ని నెలల క్రితం మా అక్కగారి అమ్మాయి 'విద్య' ఇంతవరకు కుమారస్వామి గురించి స్మరణలో వ్రాయలేదు, నాకోసం కుమార సంభవం గురించి వ్రాయమని అడిగింది. తన కోసం, ఇప్పుడు వ్రాయగల్గుతున్నాను స్వామి అనుగ్రహంతో.

ఇక్కడ ఓ విషయం చెప్పాలి. ఈ బ్లాగ్ మొదలుపెట్టాక చాలాసార్లు అనుకున్నాను... సుబ్రమణ్యస్వామి గురించి వ్రాయాలని. షణ్ముకోత్పత్తి కథనం తెలిసినా గానీ, వ్రాయలేకపోయేదాని. ఈ సినిమా చూసాక, ఎలాగైనా ఈసారి వ్రాయాలని బలంగా అనుకున్నా గానీ, ఏరోజుకారోజు వాయిదాలు. రాత్రి పడుకునేటప్పుడు రేపు వ్రాయాలని గట్టిగా అనుకోవడం... మరునాడు మనస్సు వేరేదానిపై మరలడం, ఏదో అలసత్వం... తమోగుణంలో ఉండేదానిని. ఎందుకిలా? ఆలోచిస్తే, స్వామి గురించి వ్రాయాలంటే, స్వామి గురించి నాకు తెలుసు అన్న అహంను వీడి, ముందు స్వామిని ఆరాధించాలి అని స్ఫురించి, ఆరోజు నుండి స్వామి కథనాలు, స్వామి భక్తులకథలు, శరవణభవ శరవణభవ... స్మరణం, పఠనం, శ్రవణం... ఒకే ధ్యాస... అదే ధ్యానం.

దసరా సెలవులని వచ్చిన అభినవ్ రామ్, అభిజిత్ రామ్ (దౌహిత్రులు)లకు రాత్రి పడుకునే ముందు ఇవే కథలు, మావారికి, చెల్లికి, స్నేహితులకు... ఒకరని ఏముందీ, ఈమధ్యకాలంలో నన్ను కలిసిన అందరితో స్వామి కబుర్లే. ఇది కదా...అనుగ్రహమంటే🙏

ధర్మసూక్ష్మాలతో కూడుకున్న స్కందుని జననంకు కారణం తెలుసుకోవాలంటే, ముందున్న నేపథ్యం కొంత తెలుసుకోవాలి. ఎందుకంటే స్వామి జననం కొన్ని కథనాలకు, శివయ్య లీలలకు అనుసంధానమై ఉంటుంది. అలాగే ఈ కథనాలు రామాయణం లోనూ, మహాభారతంలోనూ, శివమహాపురాణంలోనూ, స్కాందపురాణంలోనూ చిన్న చిన్న వ్యత్యాసాలతో కనిపించవచ్చు. ఒకే కుమారసంభవమును అనేక కోణాలలో మహర్షులు దర్శించారు కాబట్టి, చిరు చిరు వ్యత్యాసాలు ఉన్నప్పటికీ, అవి అన్నీ సత్యమే. కథనాలన్నీ ఋషి ప్రోక్తములే.

కుమార సంభవంకు పూర్వ నేపథ్యం - 

బ్రహ్మ కుమారుడు మరీచి. మరీచి కళల కుమారుడు కశ్యప ప్రజాపతి. దక్ష ప్రజాపతి కుమార్తెలలో పదమూడు మంది ఈయన భార్యలు. ఈ పదముగ్గురులో అదితి, దితిల గురించే ఇక్కడ కాస్త తెలుసుకోవాలి. ఎందుకంటే దేవతలు, దైత్యుల

ఆవిర్భావంనకు ప్రధానభూమికలు వీరివురే. 

సంతాన విషయంలో స్త్రీ సంస్కారబలం, శుద్ధభావనలు ఎంతో ముఖ్యం కాబట్టి, పూర్వం వివాహం అవగానే  ఋషులు కొంతకాలం తమ భార్యలతో కలిసి ఈశ్వరారాధనం చేసేవారు. వారి మనస్సులు ఈశ్వరుని యందు పరిపుష్టమైన తరువాత భార్యను ఏమి కావాలని అడిగి, తను కోరుకున్న  సంతానముకు బీజం వేసేవారు. 

తపోనిష్టాగరిష్ఠుడు, ధర్మానిష్టాగరిష్ఠుడు మహాభక్తుడైన కశ్యప ప్రజాపతిని త్రికరణశుద్ధిగా ఏకాత్మ భావనతో అనుగమించే ధర్మపత్ని సత్త్వగుణశీలి అదితికి ఆదిత్యులు (దేవతలు) జన్మించగా, భర్త యెడల కించిత్ ధర్మలోపంతో, అశాస్త్రీయ కోరికలతో, ద్వైత భావంతో అనువర్తించే దితికి దైత్యులు (అసురులు) పుడతారు. 

మోహంతో సంగమించిన దితికి హిరణ్యాక్ష, హిరణ్యకశిపులు పుట్టడం, వారిరువురును శ్రీమహావిష్ణువు వరాహ, నరసింహ అవతారాల్లో సంహరించడం అందరికీ తెలిసిందే. ఇంత జరిగినా, ఏ మార్పు రాని దితి మరల బిడ్డలను కనాలని, కశ్యప ప్రజాపతిని 'నాకు ఇంద్రుడిని చంపే కొడుకు కావాల'ని కోరింది. అంతట కశ్యప ప్రజాపతి, 'నీకు ఎలాంటి బిడ్డ పుట్టాలో ఆ ఈశ్వరునికే ఎరుక. నీవు కోరుకున్నటువంటి బిడ్డ కలగాలంటే, ఈశ్వరుడుని సేవిస్తూ, ఏ ధర్మలోపం జరగకుండా తపస్సు చేయ'మని చెప్పెను. కొంతకాలానికి ఆమె లోపలకి కశ్యప ప్రజాపతి తేజం ప్రవేశించింది. ఆమె గర్భిణీ అయింది. ఇది తెలుసుకున్న ఇంద్రుడు ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, 'నీకు సేవ చేస్తాన'ని అడుగగా, ధర్మం పాటిస్తూ 'సరే'నని అంగీకరించింది. ఒకానొకరోజు మిట్ట మధ్యాహ్నం వేళ తల విరబోసుకుని కూర్చొని ఉండగా, చిన్న కునుకు పట్టి, మోకాలి మీదకు తల ఒరగగా, జుట్టు పాదములను తాకింది. స్త్రీలకు అలా తగలకూడదు. ధర్మశాస్త్ర ప్రకారం జుట్టు చివర ముడి వేయాలి. ముడి వేయని ఆమె జుట్టు పాదములను తాకగానే, అదే అదునుగా ఇంద్రుడు, ఆమె గర్భంలోనికి ప్రవేశించి, వజ్రాయుధంతో లోపలున్న పిండమును మారుదః మారుదః (ఏడవకండి ఏడవకండి) అంటూ ముక్కలుగా నరికేశాడు. అప్పుడు దితి ఏడుస్తూ, 'నిన్ను చంపే పిల్లలు కావాలనుకున్నాను కానీ, నీచే చంపబడ్డ పిల్లల్ని కాదు. నీచే చంపబడ్డారు కనుక నువ్వు వాళ్ళని బ్రతికించి, నీ దగ్గర పదవులియ్యు'అని ఇంద్రుణ్ణి కోరగా, మారుదః మారుదః అని ఇంద్రునిచే చంపబడ్డ వాళ్ళు 'మరుత్తులు'గా స్వర్గలోకంలో పదవులు పొందారు.

మరికొంతకాలం పిమ్మట, దితి భర్తను 'నాకు దేవతలందరినీ జయించగల కుమారుడు కావా'లని కోరింది. అంతటా కశ్యప ప్రజాపతి, 'అటువంటి కొడుకు కావాలంటే పదివేల సంవత్సరాలు నియమంతో, బ్రహ్మ గురించి తపస్సు చేయ'మని చెప్పగా, ఆమె కొన్ని వేల సంవత్సరాలు తపస్సు చేసి, బ్రహ్మ అనుగ్రహం పొంది, భర్తను చేరగా, గర్భం ధరించి వజ్రములవంటి అంగములు గల కొడుకును కన్నది. ఆ కొడుకు పేరు వజ్రాంగుడు. 

ఈ వజ్రాంగుడు తన అపార దేహబలంతో ఇంద్రాది దేవతలను ఓడించి, ఇంద్రాది దిక్పాలకులను కారాగారంలో బంధించి, దేవలోకాన్నంతటిని ఆక్రమించి, అక్కడ మిగిలిన వార్ని అడవులకు తరిమేసి, సర్వాధిపత్యాన్ని పొందాడు. ఆ తరుణంలో బ్రహ్మ, కశ్యప ప్రజాపతిని వెంటబెట్టుకొని, వజ్రాంగుడు దగ్గరకు రాగా, వజ్రాంగుడు లేచి నమస్కరించి, సముచితాసనమునందు కూర్చోబెట్టి, అర్ఘ్యపాద్యాదులను ఇచ్చెను. 'నాయనా! నీ అతిథిమర్యాదకు సంతోషించాం. నీవు విజేయుడివే, ఇందులో సందేహం లేదు గానీ, నేను పదవులిచ్చిన ఇంద్రాది దిక్పాలకులను కారాగారంలో పడేశావు. వార్ని విడిచిపెట్టి, వాళ్ళ పదవులను వారికి తిరిగి ఇచ్చేయ'మని బ్రహ్మ చెప్పగా, 'మహానుభావా! మిమ్మల్ని ప్రత్యక్షం చేసుకోవడానికి మేము తపస్సు చేయాలి గానీ, మీకు మీరుగా నా దగ్గరకు రావడం ఏమిటి? అమ్మ కోరిక తీర్చడానికి, ఇంద్రుడును ఓడించి బంధించాను. వారిని విడిచిపెట్టమని శాసించకుండా యాచించడం ఏమిటి? ఇది నాకు కీర్తి కాదు, అపకీర్తి. నాకు ఈ రాజ్యం మీద గానీ, పదవుల మీద గానీ ఆశ లేదు'...అని వజ్రాంగుడు అంటూ, అందర్నీ విడిచిపెట్టి, వారి వారి పదవులు వారికి ఇచ్చివేసెను. (ఇది తండ్రి అయిన కశ్యప ప్రజాపతి తేజస్సుచే అబ్బిన సంస్కారం). పిమ్మట బ్రహ్మను ప్రార్థిస్తూ, 'నాకు ఈ భోగ భాగ్యాలు వద్దు, నాలుగు వేదములు తెలిసిన మీరు, అసలు మనశ్శాంతికి ఏది కారణమో, ఏది నిజమైన తత్త్వమో, ఏది తెలుసుకోవాలో... అది నాకు బోధపడేటట్లు ఉపదేశం చేయవలసింది'గా కోరెను. వజ్రాంగుడు ఈ కోరికకు బ్రహ్మ ఆనందభరితుడై, 'నాయనా! నీవు ఎల్లప్పుడూ సత్త్వగుణము కలిగి ఉండు. ఈశ్వరుడుని నమ్మి ఉండు. ఈశ్వరుడుని పట్టుకొని ఉంటే, నీ మనస్సు భగవంతునిపై లగ్నమైతే, సంసారంలో ఉన్నా, నీకు ఏ బాధ ఉండదు. నీవు సదా చిత్త శాంతితో ఉంటావు. నేనే నీకు ఒక భార్యను ప్రసాదిస్తాను. నేను సృష్టించి ఇచ్చిన ఈమెను స్వీకరించు, ఈమె పేరు వరాంగి' అని చెప్పి, దగ్గరుండి పౌరోహిత్యం చేసి పెళ్ళి చేసెను. సత్త్వ స్థితికి వచ్చిన వజ్రాంగుడు  బ్రహ్మచేత సృష్టింబడిన వరాంగితో కల్సి నిరంతరం ఈశ్వరుని యందు భక్తితో ధర్మాచరణపరుడై ఉంటాడు. కానీ, ఇక్కడ విచిత్రం ఏమిటంటే, అసురుడుగా పుట్టిన వజ్రాంగుడు రజో తమోగుణాలు విడిచిపెట్టి సత్త్వగుణ సంపన్నుడై ధర్మమార్గంలో అనువర్తిస్తుంటే, బ్రహ్మచే సృష్టింపబడిన వరాంగి అసురుల ఇంటా అసురులచే వండబడిన అన్నం తినడంతో, రజో తమో గుణాలు పొంది, బాహ్యంగా భర్తతో పాటు పూజలు చేస్తున్నా, అన్నింటా భర్తకి సహకరిస్తున్నా, అంతరాన మాత్రం ఈయన ఎంతో ప్రతాపంతో పుట్టి, ఆ ప్రతాపమును మరిచి, ఏ కోరికా లేకుండా సదా ఈశ్వర ధ్యాసలో ఉంటారేమిటీ... అని లోలోన వాపోతూ, మూడు లోకములను ఏడిపించగలిగిన కొడుకు నాకు పుడితే బాగుండును అనే కోరికతో ఉంటుంది. ఒకనాడు ఏం కావాలో కోరుకో అని వజ్రాంగుడు వరాంగినీ అడుగగా, 'విష్ణు ద్వేషి, వేదాలను గౌరవించని, ముల్లోకములను గడగడలాడించి, ఇంద్రుణ్ణి అవలీలగా గెలిచే, దేవలోకాన్ని స్వాధీనం చేసుకునే శక్తివంతుడైన కొడుకు నాకు కావాలి' అని కోరుతుంది. అత్త దితికి తగ్గ కోడలు వరాంగి. భార్య కోరిన ఈ కోరికతో ఎంతో వేదనకు లోనై, బ్రహ్మ కోసం తపస్సు చేస్తాడు వజ్రాంగుడు. బ్రహ్మ ప్రత్యక్షం కాగానే, మీరు ప్రసాదించిన వరాంగితో కలిసి ఈశ్వరుని పై నమ్మికతో ధర్మాచరణలో నేనుంటే, ఆమె ఇంద్రుడిని జయించే, ముల్లోకాలను ఏడిపించే కొడుకు కావాలని కోరింది. ఆమె కోరిక తీర్చడం నా ధర్మం. అటువంటి కొడుకు నా వలన ఆమెకు కలిగేటట్లు మీరే వరమివ్వండి అని అడిగాడు. ' తథాస్తు' అన్నాడు బ్రహ్మ. తిరిగివచ్చిన వజ్రాంగుడు భార్య యందు తన వీర్యాన్ని నిక్షిప్తం చేయగా,  కొంతకాలం పిమ్మట వరాంగికి తను కోరుకున్న కొడుకు పుట్టాడు. వాడు పుట్టగానే భూమి కంపించింది. మేఘాలు రక్తాన్ని కురిపించాయి, దిక్కులన్నింటా అగ్నిహోత్రాలు చెలరేగాయి, ప్రకృతి విలయతాండవం చేసింది. పశుపక్షాదులు భయంతో గోల చేశాయి. ఆ బాలుడికి తాతగారైన కశ్యప ప్రజాపతి తారకుడు అని నామకరణం చేశారు. తారకాసురుడు చిన్న వయస్సులోనే, దుష్ట ఆలోచనల దితి, వరాంగీలా సూచనతో బ్రహ్మ కోసం ఉగ్ర తపస్సు చేసి, మూడు లోకాలను జయించగల శక్తిని ఇమ్మని, పరమశివుడు వీర్య స్ఖలనం నుండి పుట్టిన ఏడురోజుల కొడుకు చేతిలోనే మరణం ప్రాప్తించాలనే వరాలను బ్రహ్మ నుండి పొందాడు. (సతీ వియోగంతో తపస్సు చేసుకుంటున్న శివుడుకు కొడుకు ఎలా పుడతాడనే భావన తారకునిది). తమతో దండెత్తుకొచ్చిన వీడితో యుద్ధం ఎందుకని ఇంద్రాది దేవతలు తలవొగ్గారు. ఇంద్ర పదవిని అధిష్టించి, దిక్పాలకులందరి పదవులను తీసేసి, ఇక తన ఆజ్ఞానుసారం నడుచుకోవాలని శాసించాడు. కుబేరుడిని, తుంబురుడిని, సూర్యచంద్రాదులను తను చెప్పినట్లే నడుచుకోవాలని శాసించాడు. ఈ నిర్భంద బాధలు పడలేక, వీరంతా బ్రహ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి, శివుడుకి కొడుకు పుట్టేలా, మీరే ఏదైనా చేసి, మమ్మల్ని రక్షించండి అని ప్రార్థించారు. 

తారకాసురుడు ముల్లోకాల మీద పడి చేస్తున్న విద్వాంసం ఆగాలంటే, స్కందోత్పత్తి జరగాలి. దక్షయజ్ఞం తరువాత సతీవియోగుడైన పరమశివుడు తీవ్రధ్యానంలో ఆత్మస్థితిలో ఉన్నాడు. మరి కుమారస్వామి జననం జరిగేది ఎలా? 

తదుపరి టపాలో - 

నా జీవితానికి ధన్యత చేకూర్చవా శివా🙏

సనాతన సాంప్రదాయంలో భాగంగా మన ఋషులు సమాజ శ్రేయస్సు, చైతన్యం కొరకు అనేక సూచనలు చేశారు. అందులో భాగంగా ఆలయాల ఆవశ్యకత, సాకారోపాసన, దైవ దర్శనం అనంతరం ఆలయ మండపంలో కూర్చొని, భగవంతుణ్ణి కాసేపు ధ్యానిస్తూ ఈ క్రింద శ్లోకాన్ని, లేదా వేరే మంత్రాల్ని లేదా నమ్మే నామాన్ని మననం చేసుకోమని చెప్పడం...ఇత్యాదివి మరి కొన్ని.

స్థల పరిశీలన, వాస్తుశాస్త్ర నిబద్ధత, నిష్ణాతుల పరివేక్షణ, అద్భుత శిల్పకళా నైపుణ్యతల నడుమ ఆధ్యాత్మిక శోభతో అద్భుతంగా నిర్మితమయ్యే దేవాలయాల గర్భగుడిలో, మంత్ర యంత్ర బీజాక్షరాల శక్తితో ప్రతిష్ట అయిన అర్చా మూర్తులు... నిత్య దీప ధూప మంత్ర సహిత ఆరాధనలు... అందుకే ఆలయం లోనికి అడుగుపెట్టగానే, మంద్రంగా వినిపించే భక్తి పాటలతో తనువు పులకిస్తుంది. గుడి గంటల సవ్వడితో సడి చేయక మనస్సు నెమ్మదిస్తుంది. సర్వాలంకృత అర్చా మూర్తిని చూడగానే చేతులు అప్రయత్నంగా నమస్కరిస్తాయి. శిరస్సు వంగుతుంది. వేద మంత్రోచ్ఛరణతో జరిగే అభిషేక అర్చనాదులతో, కర్పూర నీరాజనాలతో హృదయం లయిస్తుంది. మూల విరాట్ ను ప్రతిష్టించిన ప్రదేశం నుండి విడుదలయ్యే మహత్తర శక్తి తరంగాలతో అంతరంగం పరవశిస్తుంది. ఇన్ని విధాల సానుకూల భావాలు సమీకృతమై భగవంతుని పట్ల భక్తిభావంతో ఏకాగ్రమై మనమున్న ఆ సమయంలో, దివ్య చైతన్యంతో బాసిల్లే ఆ ప్రాంగణంలో కూర్చొని, దర్శించిన అర్చామూర్తిని ధ్యానిస్తూ, నిర్మలమైన మనస్సుతో ఈ శ్లోకాన్ని చదవమని చెప్తుంటారు. 

 వేదన లేని మరణాన్ని, ఒకరిపై ఆధారపడని జీవితాన్ని, మరణ సమయంలో నీ సాన్నిధ్యాన్ని ప్రసాదించు పరమేశ్వరా...అని!

కొందరు ఇలా చదువుతారు -

వేదన లేని మరణం, ఒకరిపై ఆధారపడని జీవనం, నీ పట్ల అచంచలమైన భక్తిని ప్రసాదించు శంభో శంకరా...అని!

అనాయాసేన మరణం

నాకు నొప్పి, బాధ  లేని, మరణాన్ని ప్రసాదించు.

{ఓ పరమేశ్వరా! తనువు రోగగ్రస్తమై మంచాన పడి యాతనపడుతూ ఇతరులకు భారంగా మారేక, వచ్చే మరణం కాకుండా, ఉర్వారుకమివ బంధనాన్ మృత్యోర్ ముక్షీయ మామృతాత్ పండు తొడిమ నుండి సునాయాసంగా విడివడినట్లు సునాయాస మరణం ప్రసాదించు. ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక రోజు నిష్క్రమించాల్సిందే. ఆ క్షణం బాధతో కూడిన క్షణంగా ఉండకూడదు, కృతజ్ఞతతో భగవంతుణ్ణి తలచుకుంటూ చిరునవ్వుతో సంతృప్తిగా కనులు మూయాలి. ఆ స్థితికి రావడానికి కావలసిన సన్నాహం మొదట నుండి చేసుకోవాలని సాధకులు చెప్తుంటారు}

వినా దైన్యేన జీవనం

ఎవరి మీదా ఆధారపడకుండా, జీవితంలో ఎవరి ముందూ తలవంచకుండా, ఎవరినీ నొప్పించకుండా, ఎవరి వద్దా చులకన కాకుండా ఉండే జీవితాన్ని నాకు ప్రసాదించు.

{ఇలాంటి జీవితాన్ని కోరుకోవడం తప్పు కాదు గానీ, విలాసాల కోసం ఆశిస్తూ కోరుకుంటే అది దురాశే. ఆధ్యాత్మిక జిజ్ఞాసపరులకు ఇది తగదు. ఏది కోరుకోవాలో, ఏ కోరిక విడవాలో అన్న వివేకం ఉండాలి}

దేహాంతే తవ సాన్నిధ్యం

మృత్యువు నావద్దకు వచ్చినప్పుడు నేను నిన్ను దర్శించుకునే విధంగా దీవించు.

{దీనికంటే రెండవ శ్లోకంలో చెప్పినట్లుగా ముందు త్వయి భక్తిమచంచలం (అచంచలమైన భక్తినిప్రసాదించమని) కోరుకోవడం ఉత్తమం. ఎందుకంటే అచంచలమైన భక్తి లేనిదే మరణ సమయంలో భగవంతుని స్పురణ కలగదు}

దేహిమే పరమేశ్వరా!

ఓ పరమేశ్వరా! నాకు ఈ మూడు వరములను ప్రసాదించమని నిన్ను ప్రార్ధిస్తున్నాను. 

మామూలుగా చూస్తే, ఇది సాధారణభక్తితో కూడిన ప్రార్థనా శ్లోకం. కానీ, ఆధ్యాత్మిక అన్వేషకులు భగవంతునిపై భక్తి ప్రేమ విశ్వాసం కేవలం కోరికలు తీర్చుకోవడం కోసం కాదని, దీనిలో మార్మికతను శోధించి సాధన చేయమంటారు. గుడిలో కాసేపు కూర్చొని ఈ శ్లోకం వల్లెవేస్తే పరమేశ్వరుడు ఈ మూడు కోరికలు తీర్చేస్తాడు అని అనుకంటే, అది పొరపాటే. 

జీవిత పరమార్థం కోసం కోరే మూడు ముఖ్యమైనవాటిని పొంది తరించాలంటే మనం ముందు శ్లోకం అంతరార్థం అర్ధం చేసుకొని, తదానుగుణంగా మనల్ని మనం మలుచుకున్నప్పుడు మాత్రమే పరిపూర్ణ ఫలితాన్నిస్తాయి.

ఇక్కడ రెండు సందేహాలు వస్తాయి మొదటిది - ఈ శ్లోకం తెలియని వారు, రానివారు ఉంటారు కదా...వారిని పరమేశ్వరుడు అనుగ్రహించడా? 

రెండవది - అన్నింటికీ అర్థం తెలుసుకొని చేయలేం కదా... మరి అర్ధం తెలియకుండా మననం చేసుకుంటే ఫలితం ఉండదా? అని.

మొదట సందేహంకు పెద్దవారు ఇలా సమాధానం చెప్పారు - 

భగవంతునికి మంత్రాలు కాదు మన మనస్సు కావాలి. మన భావం కావాలి. ఆ భావం శ్లోకాలలోనో మంత్రాల్లోనే వ్యక్తం చేయనవసరం లేదు. మన భాషలో మన మాటల్లో వ్యక్తపరచవచ్చు. ప్రార్ధించవచ్చు.

"యే యథా మాం ప్రపద్యంతే తాంసదైవ భజామ్యహమ్..." ఎవరు ఎలా భావించి సేవిస్తారో వారిని నేను అలా అనుగ్రహిస్తాను అన్న కృష్ణ పరమాత్మ మాటలయందు విశ్వాసం ఉంచి, నిర్మల మనస్సుతో ఆ భగవంతునితో మాట్లాడవచ్చు. ఆ మాటలే నిజమైన ప్రార్థన.

రెండవ దానికి కూడా సమాధానం చెప్పారిలా - 

నీటిలో తెలిసి పడినా, తెలియక పడినా తడిసిపోతాం. అలానే, దేవుణ్ణి తెలిసి తలచినా, తెలియక తలచినా తప్పక అనుగ్రహం ప్రాప్తిస్తుంది. కాకపోతే,  సునాయాస మరణం, తిండికి బట్టకి ఇంటికి ఎవరిపై ఆధారపడని సౌకర్యవంతమైన జీవితం... ప్రాప్తించవచ్చు గానీ, దేహాంతే తవ సాన్నిధ్యం... మృత్యువు సమీపించినప్పుడు భగవంతుడినే స్మరించుకోవడం, దర్శించుకోవడం జరగాలంటే, ఎంతో సాధన కావాలి. 

మరణం ఎప్పుడు ఎలా వస్తుందో తెలియదు. తెలిసినా అంతవరకు జీవించిన కాలంలో స్మరణలో లేనిది ఆ క్షణంలో స్ఫురణకు ఎలా వస్తుంది? మరణం వచ్చే సమయానికి మన మతి గతి స్థితి లకు భగవంతుడు స్పురించాలంటే నిరంతరం భగవత్ ధ్యానంలో ఉండాలి. అందుకు ఎంతో సాధన అవసరం. 

మనమెన్ని సాధనలు చేసినా, మనసులో గూడు కట్టుకుని ఉన్న దుర్గుణాలు వదిలించుకోకపోతే, సాధనంతా వృథాయే. రావణుడు గొప్ప సాధకుడు. తన తపస్సు చేత బ్రహ్మ, శివుని సహితం మెప్పించి గొప్ప వరాలు పొందినాడు. ప్రతి దినం సూర్యోదయం కాక మునుపే, కోటి శివలింగాలకు అభిషేకం చేసిన గొప్ప భక్తుడు. అంత సాధకుడు అయిననూ, తనలో ఉండిన అసుర గుణాలు వదులుకోలేక నాశనం అయిపోయాడు. సాధన చేశాం అంటే దుర్గుణాలు వదిలి పోవాలి. అంతే తప్ప, ఏదో చేసాం, ఎన్నోసార్లు మంత్రాలు వల్లె వేశాం చాలు, అనుకుంటే సరిపోదు. అందుకే పెద్దలు ఇలా చెప్తుంటారు - దేహి దైవాన్ని నిత్యం దర్శించాలి, స్పృశించాలి, సేవించాలి, సంభాషించాలి, తన వేదనను రోదనను వాదనను ఆర్తిని అర్ద్రతను స్వామి ముందుంచాలి, సహాయం కోరాలి, ఆశలను తిరస్కరించాలి, ప్రాప్తించిన వాటిని స్వీకరించాలి, సమాధాన పడాలి, అహంకారం వీడాలి, సాష్టాంగపడి శరణాగతి కావాలి, సద్గుణాలు అలవడాలి, సంస్కారం పరిమళించాలి, ఓంకారంతో నమస్కారం సమన్వయపడాలి, ప్రియంగా మాట్లాడాలి, హితంగా పలకరించాలి, చేతలు పరహితం కావాలి, మన స్వార్థం మరొకరికి అపకారం కారాదు, ఉపచారాలు ఉపకారాలు అలవడాలి, సాత్త్వికతతో ఉద్వేగాలు ఉద్రేకాలు అంతరింపజేయాలి... అప్పుడే భక్తి భావన ప్రేమతత్వంగా రూపుదిద్దుకుంటుంది. మనసంతా భగవన్మయం అవుతుంది. 

అప్పుడే సాధనకు సార్థకత చేకూరుతుంది. ఆధ్యాత్మికతకు అర్థం ఉంటుంది. జన్మ పరమార్థం సార్థకమవుతుంది. అన్నివేళలా అంతటా భగవంతుడు స్ఫురిస్తాడు,గోచరిస్తాడు. 

ఇంత సాధన చేస్తేనే, "దేహాంతే తవ సాన్నిధ్యం" అనే కోరిక తీరుతుంది.

పై రెండు వీడియోస్ వాట్సప్ సేకరణ. రూపకర్తకు 🙏